ถึงวิ่งเร็วแค่ไหนแต่ถ้าไม่มีเป้าหมายมันก็วนไปวนมาอยู่ที่เดิม

ได้แต่มองคนที่เขาเริ่มวิ่งไปแล้วใกล้จุดหมายของเขาไปเรื่อยๆ

จะวิ่งไล่ ก็รู้อยู่ว่าไม่ทัน

จะหยุดพัก ก็กลัวว่าจะเสียเวลาไปเปล่าๆ

จะหยุดวิ่งไปเลย ก็กลัวว่าชีวิตจะไร้เป้าหมายเกินไป

จะหยุดคิด ก็พบว่าใจมันว้าวุ่น คิดไม่ออก

จะบอกให้คนอื่นพักเป็นเพื่อน ก็พบว่าไม่มีเพื่อนในสนามแห่งนี้

จะทานอาหารเติมพลัง ก็พบว่าไม่มีอาหารไหนเติมพลังได้

มีเพียงความอยากถึงเส้นชัยเท่านั้น ที่ยังผลักดันให้นักวิ่งวิ่งต่อ

ด้วยความคิดว่า มีสิ่งดีๆรออยู่ที่เส้นชัย ทั้งๆที่ตนเองไม่เข้าใจว่าสิ่งดีๆนั้นดีอย่างไร

ได้แต่มองดูคนที่เข้าเส้ยชัยแล้วดีใจ แต่ที่จริงแล้ว มีคนที่เข้าเส้นชัยมากมายที่เสียใจในภายหลัง

แต่นักวิ่งก็พยายามมองแต่ผู้ชนะ และไม่ยอมรับว่ามีคนที่เข้าเส้นชัยแล้วเสียใจ

นักวิ่งต้องหลอกตัวเองเพื่อที่ว่าตนเองจะได้หลอกตัวเองได้ว่า ตนเองคิดถูกแล้วที่เริ่มวิ่งแต่แรก

ความเจ็บใจที่มาพบว่าการวิ่งในสนามแห่งนี้เป็นสิ่งเปล่าประโยชน์นั้น มันมากเกินที่นักวิ่งจะรับได้

และนักวิ่งไม่สามารถทำใจออกจากการแข่งขันได้ นักวิ่งจึงต้องวิ่งต่อไป

 

เมื่อนักวิ่งเห็นนักวิ่งคนใหม่เข้ามาร่วมการแข่งขัน เขาก็รู้สึกทั้งดีใจและเสียใจพร้อมกัน

นักวิ่งดีใจเพราะได้เห็นคนหลงผิดเป็นเพื่อน ได้ความหวังว่าสิ่งที่ตนเองหลอกตัวเองว่าดีนั้น อาจดีจริงก็ได้

นักวิ่งเสียใจเพราะได้เห็นคู่แข่งเพิ่ม เมื่อเห็นคู่แข่งที่แข็งแรง วิ่งเร็ว นักวิ่งก็ต้องเข้าไปชมเชยตามมารยาท แต่ในใจความอิจฉาความกังวลก็เกิด เพราะกลัวว่าคู่แข่งผู้นั้นอาจเข้าเส้นชัยก่อน ทั้งที่ความจริงเส้นชัยนั้น อาจนำมาซึ่งความผิดหวังภายหลัง แต่นักวิ่งไม่อาจคิดเช่นนั้น เพราะความคิดเช่นนั้นขัดแย้งกับความยึดมั่นว่าการวิ่งจะทำให้พบแต่สิ่งดี นักวิ่งไม่อาจเลิกวิ่งได้เพราะได้เริ่มมาไกลแล้ว นักวิ่งจึงต้องหลอกตัวเองต่อไป

 

แล้วนักวิ่งก็วิ่งต่อไป

วิ่งลืมตาเมื่อเห็นคนอื่นเข้าเส้นชัย

วิ่งหลับตาเมื่อเห็นคนอื่นผิดหวัง

วิ่งไปโดยไม่มีเป้าหมาย

I just realize that blog is for the owner, not others, to write. -______-'''

 

If I have time, I will try to write then.

Someone told me I should put a blog entry in. So here it is.

Please leave comments krub.